Islatmadan Barbunya Yapılır Mı?
Kayseri’de kışın en soğuk akşamlarından biriydi. Dışarıda kar yağarken, evin içinde annemin tencereyi ocağa koyarken çıkardığı o tanıdık ses bana her zaman huzur vermiştir. Ancak bu akşam bir farklılık vardı. Aniden aklıma takılan bir soru vardı ve aslında bu soru, hayatımda ilk kez beni bir parça hayal kırıklığına uğratmıştı: Islatmadan barbunya yapılır mı?
O Akşamın Başlangıcı
O akşam, sabah okuduğum bir yazıdan dolayı kafamda dönüp duran bir soruyla evdeydim. Öğlen saatlerinde işten çıkmıştım, her zamanki gibi biraz depresif bir şekilde eve gelmiştim. Sonra annem, “Bugün akşam ne yapsak? Barbunya yapsam mı?” dedi. Yine her zaman yaptığı gibi gözlerindeki o ışıltıyla. Ancak bir an duraksadım. Annem, barbunya soğuyacak diye bir gece önce ıslatmayı unutmuştu. Şimdi, annem her zaman çok titizdir, bu yüzden bazen “Iıhh, acaba soğuyacak mı?” diye endişe ederim. Ama bu kez aklımdan geçen şey daha farklıydı.
O yazıyı okuduktan sonra, bir an için daha farklı bir soru sordum kendime: Islatmadan barbunya yapılır mı? İlk başta, kafamda canlanan bu soru, annemin o mutfakta yaptığı yemeklere duyduğum sevgiyi, o mutfak kokusunun bana verdiği huzuru bozan bir düşünce gibi geldi. Islatmak, tam da her şeyin başıydı; ama acaba gerçekten islatmadan da barbunya yapılabilir miydi?
Bir Deneme, Bir Umut
O akşam, annemle beraber mutfakta olmamızı düşünmek bile kalbimi heyecanla doldurdu. Kafamda sorular birbirini takip ederken, annem tam da barbunya tenceresini alıp ocağa koyarken şöyle dedi: “Islatmadan olmaz ki, akşamdan ıslatman lazım. Hem daha lezzetli olur.”
Ben de kendi kendime düşündüm: “Ama belki, belki gerçekten de islatmadan yapılabilir.” İşin içinde hem biraz heves hem de biraz cesaret vardı. Bazen, bir şeyi değiştirme arzusu, insanı çılgına çevirebilir. Yine de korkuyordum; annem gibi usta birinin yemek yapma tarzı beni hep huzurlu hissettirmişti. Şimdi ona karşı çıkmak garip hissediyordum ama bir yandan da gözlerimden yansıyan o “belki” duygusuyla bir şeyleri değiştirme umudu vardı.
Annem bir an bana bakıp, “Bana yardım etmek ister misin?” dedi. Bu soruyla birlikte kafamdaki sorular bir anda silindi, çünkü annemle beraber olmak, yemek yapmak her zaman başka bir dünyaya açılıştı. Birlikte o kadar çok zaman geçirmiştik ki, bu soruyla, aslında sadece yemek yapmak değil, duygusal olarak birbirimize nasıl bağlı olduğumuzu da fark ettim.
“Tabii, ama bu barbunya ıslatılmadan da yapılabilir mi? Bence deneyebiliriz,” dedim, biraz heyecanla.
Annem bir an şaşkın bir şekilde bana baktı, ama sonra gülümsedi. “Deneyelim bakalım, ama riskli tabii, biz normalde ıslatırız,” dedi.
Islatmadan Barbunya Yapmak: Risk mi, Fırsat mı?
İlk defa mutfakta annemle birlikte böyle bir deney yapıyorduk. Kafamdaki soru, o kadar büyümüştü ki; içimdeki endişe, hayal kırıklığı ve heves karışımı bir hisle her şeyin nasıl olacağını bekliyordum. Sonunda, barbunyanın üzerine sıcak suyu ekledik ve pişirmeye başladık. O sırada, annem bana bakıp, “Bakalım, işte hepimiz aynı şeyi düşünüyorduk, belki de bu akşam hepimizin hayatında küçük bir değişiklik olacak,” dedi. Annem yine her zamanki gibi sabırlı ve umut doluydu, oysa ben heyecanlanıyordum. Düşüncelerin ne kadar değişebileceğini bilmiyordum ama bu akşam bir şeyleri görmek istiyordum.
Tencere kaynamaya başladığında, içim bir tuhaf oldu. O ısının, o buharın, bu yeni deneyin beni hangi duygulara sürükleyeceğini kestiremiyordum. Acaba doğru bir şey mi yapıyorduk? İçimdeki korku, o mutfak kokusuna karışan bir tedirginlikti. Ama bir yandan da keşfetme arzusuyla doluydum. Bu akşam, belki de her şeyin öncesinde yapmadığımız bir şey vardı.
Piştikten sonra, barbunya tabağını önüme koyduğunda gerçekten bir fark vardı. Kokusunda bir şey eksikti. Tadıysa, evet, biraz farklıydı. Ama garip bir şekilde, o eksiklik yerine yeni bir şey doğmuş gibiydi. Tadında, kaybolmuş olan bir şey yerine biraz daha fazla cesaret, biraz daha fazla yenilik vardı.
Hayal Kırıklığı mı, Umut mu?
Sonra düşündüm: Bu akşam, bu küçük deney ile hayatımda başka bir şeyi anlamıştım. Islatmadan barbunya yapılabilir miydi? Evet, yapılabilirdi. Ama bazen, bazı şeyleri geleneksel olarak yapmanın, sadece işin doğrusu olduğunu değil, aynı zamanda o geleneği, güveni ve huzuru da içinde barındırdığını kabul etmek gerekir. Annemle birlikte mutfakta geçirdiğim zaman bana, belki de sadece yemek yapmanın değil, birlikte geçirdiğimiz zamanın da önemli olduğunu gösterdi.
Islatmadan barbunya yapmak, aslında riskli bir deneydi. Ancak bazen, risk almak gerektiğinde de geri adım atmamalı. Hayatın kendisi de zaten her zaman öngörülemeyen bir deneme gibidir. O akşam, sadece bir yemek değil, aynı zamanda kaybetme korkusunun ve denemeye olan inancın bir birleşimiydi. Belki her şey mükemmel değildi, ama o anda hissettiklerim çok daha önemliydi.
Sonuçta…
Annemle birlikte mutfakta geçirdiğimiz o akşam, bana hayatın basit ama derin anlamlarını bir kez daha hatırlattı. Her zaman doğru bildiğimizi yapmak zorunda değiliz; bazen denemek, keşfetmek ve yeni şeylere cesaret etmek de hayatın parçasıdır. Sonuç olarak, o akşam taze bir deneyimle evin mutfağında bir adım daha attım. Islatmadan barbunya yapılır mı? Evet, yapılır. Ama bazen, geleneklerin de kendine göre bir hikâyesi olduğunu unutma.